Pałasz jazdy austriackiej, 1679 r. - 1750 r.

Wywodzi się od bardzo popularnej w XVII wieku szpady walońskiej zwanej też pałaszem walońskim.  Rękojeść szpady walońskiej stała się inspiracją do rękojeści pałasza jazdy austriackiej. Klasyczna szpada walońska posiadała pojedynczy kabłąk jelca, zaś omawiany pałasz posiada rozbudowany jelec z czterema kabłąkami. Charakterystyczne dla wprowadzonego w 1679 roku pałasza jazdy austriackiej było występowanie dwóch tarczek – w tym przypadku o nerkowatym kształcie. Oryginalny drewniany element jelca, który był owinięty oplotem mosiężnym nie zachował się, co jest zapewne efektem wpływu środowiska w którym odnaleziono pałasz - pozyskano go z szamba w oddalonym o 20 km od Lęborka Maszewku. Dom wraz z przylegającym do niego szambem zostały wybudowane w 1921 roku (Pałasz z analogiczną głownią znajduje się w Muzeum Narodowym w Kielcach: Ryszard de Latour, Broń katalog zbiorów Muzeum Narodowe w Kielcach, poz. 20, s. 44-45. Kraków 1982).  Pałasz w styczniu 2024 roku przekazał do Muzeum w Lęborku właściciel posesji. Z uwagi na konieczność przeprowadzenia konserwacji przekazano go do muzealnej pracowni konserwatorskiej. Dopiero odkrycie warstw korozyjnych ukazało na głowni: wybite obustronnie: x, 1414, znak wilka passawskiego (bez inkrustacji) rytowany długimi, nieprzerywanymi liniami co wskazuje na możliwe pochodzenie z warsztatów w Solingen.